Στα θυρανοίξια της μνήμης παρευρεθήκαμε φορώντας τα καλά μας, Θέμης Πάνου

Ένα βιβλίο σαν άσκηση γραφής. Ένας λόγος παραληματικός που όμως βγάζει νόημα μέσα στο παραλήρημα του.

Ένας συγγραφέας που αναζητάει την πρώτη λέξη, μέσα από μια πόλη που γνωρίζει, αλλά άλλος έγραψε για αυτήν, πριν από αυτόν:

"Ξέρω πως θα πάω, ξέρω τον δρόμο, τη φράση δεν ξέρω, ο δρόμος δεν οδηγεί στην φράση, ο γνωστός δρόμος δεν οδηγεί στη γνώση της φράσης, ο δρόμος είναι γνωστός, αλλά η πρώτη φράση δεν είναι γνωστή, η πρώτη φράση αν δεν έρθει στην ώρα της, δεν θα έρθει ποτέ...."

Κι αυτός ψάχνει τον δρόμο του μέσα από την μνήμη, αλλά η μνήμη του τον προδίδει. Το ταλέντο του τον προδίδει

Ίσως να μην έχει. Ίσως να μην είχε ποτέ.

Η αναγνώριση τον πονάει, θέλει να κάνει κάτι σκληρό απέναντι στον εαυτό του:

"Ξέρω πως θα πάω, ξέρω τον δρόμο, τη φράση δεν ξέρω, ο δρόμος δεν οδηγεί στην φράση, ο γνωστός δρόμος δεν οδηγεί στη γνώση της φράσης, ο δρόμος είναι γνωστός, αλλά η πρώτη φράση δεν είναι γνωστή, η πρώτη φράση αν δεν έρθει στην ώρα της, δεν θα έρθει ποτέ...."

Η γραφή είναι πιο δυνατή από αυτόν. Η άσκηση συνεχίζεται. Χάνει και κερδίζει. Ανακαλύπτει νέους τρόπους να πει τα ίδια πράγματα:

"Απώλεια, τραύμα, πένθος, πένθος, τραύμα, απώλεια, εγκατάλειψη, αέναος μηρυκασμός, αναμασω, ανάμνηση αναμασώ, τεριρέμ ατελείωτο..."

Τελικά ο καθένας μπορεί να αποφασίσει αν έχασε ή αν κέρδισε σε αυτή την μάχη. Αν βρήκε την λέξη ή αν η λέξη υπήρχε εξαρχής μέσα του:

Υ.Γ. Βοηθάει πάντα και το που διαβάζεις κάτι…

"Παρευρεθήκαμε οικογενειακώς / φορώντας τα καλά μας / στην τελετή καθαγιάσεως / στα θυρανοίξια της μνήμης... να το γράψω να μην χαθεί, είπε, να το γράψω, ναι αυτό μπορώ να το γράψω, σκέφτηκε, όχι ναι, τόσο μπορώ, είπε... κρατώντας τις βαλίτσες μας / σταθήκαμε εμπρός στην πόρτα την κλειστή / στη θύρα εμπρός που άνοιγε / μόνε της Μνήμης το κλειδί... κι ύστερα, όχι, δεν θα το γράψω, αφού μέλλον δεν έχει ας χαθεί, είπε, ας χαθεί γιατί να γράψω, δεν έχει μέλλον, δεν έχει, μέλλον δεν έχει, είπε μέσα του, κανένα μέλλον, τέλος είπε τέλος."

🏝️ Στη φωτογραφία απεικονίζεται το βιβλίο σε μια παραλία της Νάξου. Το Ρω είναι τρία λιμανάκια, στην περιοχή της Αγιασσού, εκ των οποίων το ένα δεν είναι εύκολα προσβάσιμο, αλλά είναι το πιο όμορφο. Η παραλία έγινε κυρίως γνωστή λόγω γερμανικού reality που γυρίζεται εκεί τα τελευταία τρία χρόνια. Το καλοκαίρι δυστυχώς είναι πάντα γεμάτη (δεν έχει και καμιά τρελή χωρητικότητα, οριακά 5 παρέες χωράνε σε κάθε λιμανάκι) αλλά αν σας βγάλει ο δρόμος σας εκεί τον Μάιο ή τον Σεπτέμβριο, είναι από τα πιο ωραία σημεία του νησιού!

Σχολιάστε

Διάβασε ακόμα!