Jo and books

Η Λετίσια Κολομπανί, μετά την Πλεξούδα, επιστρέφει στην Ινδία και στην 10χρονη ηρωίδα της.

Μόνο που το κάνει με όρους αρπαχτής ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα.

Καταλαβαίνω τους διθυράμβους γύρω από τα ανθρωπιστικά θέματα που θίγει το βιβλίο, όμως, όπως σίγουρα έχω ξαναπεί, το γεγονός ότι ένα βιβλίο θίγει ζητήματα που είναι σημαντικά δεν το κάνει αυτόματα και καλό. Η λογοτεχνία δεν είναι μπροσούρα σε φεστιβάλ. Το θέμα από μόνο του δεν κάνει ένα βιβλίο αριστούργημα.

Ο Χαρταετός είναι ένα βιβλίο εξαιρετικά εύκολο στην ανάγνωσή του, που προσφέρει μια ματιά, από την κλειδαρότρυπα, στη ζωή σε ένα φτωχό χωριό στην Ινδία και στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των πλέον απόκληρων της ζωής, των Ανέγγιχτων ή Νταλίτ. Τονίζει την δυσκολία του να είσαι γυναίκα σε αυτή την κοινωνία που στερεί από τις γυναίκες το δικαίωμα στην μόρφωση και στην αυτοδιάθεση. Επίσης αναφέρει και τα προβλήματα που προκύπτουν μέσα από την αδήλωτη παιδική εργασία, μια σύγχρονη μορφή δουλείας.

Απλά ο τρόπος που το κάνει, κι αναφέρομαι τόσο στον τρόπο γραφής, όσο και στην ίδια τη δομή της ιστορίας, είναι παιδαριώδης. Αναγνωρίζω την αγνή πρόθεση μιας και όπως αναφέρει η ίδια δεν ήταν στις προθέσεις της να ασχοληθεί σε βιβλίο πάλι με την Ινδία, όμως μετά την έκδοση της Πλεξούδας έλαβε γράμμα από έναν Γάλλο συνταξιούχο εκπαιδευτικό που είχε πάει στην Ινδία, στο Ραζαστάν, για να ιδρύσει ένα σχολείο για τα παιδιά των Ανέγγιχτων. Ήθελε να της εκφράσει τις ευχαριστίες του που με το βιβλίο της μίλησε για αυτή την άγνωστη κοινότητα. Μαζί με το γράμμα τής έστειλε μια φωτογραφία με τρία κοριτσάκια στην αυλή του σχολείου, που κρατούσαν ένα αντίτυπο της Πλεξούδας. Συγκινημένη βαθιά, η Κολομπανί επισκέφτηκε το σχολείο και αμέσως μετά έγραψε τον Χαρταετό. Θα έλεγα πώς τα παραπάνω είναι η απόδειξη πώς ο δρόμος για την Κόλαση είναι συχνά στρωμένος με αγνές προθέσεις.

Στα της ιστορίας, η Λένα, μια Γαλλίδα καθηγήτρια αγγλικών βρίσκεται στην Ινδία προσπαθώντας να ξεφύγει από την τραγωδία που της στέρησε τον έρωτα της ζωής της. Εκεί γνωρίζει την Λαλίτα (η μικρή Νταλίτ από την Πλεξούδα) που πλέον έχει χάσει την μητέρα της κι εργάζεται, αμισθί, στο εστιατόριο του θείου της. Η Λένα αναγνωρίζει στο κορίτσι την ανάγκη για μόρφωση που η κοινωνία του στερεί. Κι αποφασίζει να κάνει κάτι για αυτό.

Με την βοήθεια μιας άλλης νεαρής Νταλίτ, της Πεεριτ, που έχει στήσει μια οργάνωση αυτοάμυνας και φροντίδας των γυναικών (η Ινδία είναι δυστυχώς διάσημη για τους ομαδικούς βιασμούς και την βία εναντίον των γυναικών) η Λένα ξεκινάει το τιτάνειο έργο της σύστασης ενός σχολείου για τα παιδιά της περιοχής…