📚 Ο ύπνος των δικαίων
📚Wolgang Hilbig
📚 μετάφραση: Αλεξάνδρα Παύλου
📚 Εκδόσεις Ποταμός
Λογοτεχνία είναι η τέχνη του λόγου.
Έχουμε δώσει πολύ έμφαση στην ιστορία που θέλει ο συγγραφέας να πει και τείνουμε να δίνουμε λιγότερη σημασία στον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να την πει…
Έγραψα επιλέγει, αλλά πολλές φορές δεν είναι θέμα επιλογής.
Χιλιάδες τα βιβλία που έχουν μια καλή ιστορία να πουν, αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο…
Συχνά, αν η ιστορία είναι καλή, οι αναγνώστες αδιαφορούμε…
Είναι όμως λογοτεχνία αν δεν υπάρχει τέχνη πίσω από αυτήν;
Μήπως ο συγγραφέας που έχει κάτι να πει, αλλά δεν έχει τις λέξεις ή τον τρόπο, δεν είναι λογοτέχνης (άρα και καλλιτέχνης);
Μπορώ να θυμηθώ εκατοντάδες, χιλιάδες ίσως, ώρες που συζητούσαμε, μικρά παιδιά ακόμα, την διαφορά ανάμεσα στην τέχνη και στην τεχνική. Ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στον τεχνίτη.
Απάντηση ποτέ δεν βρήκαμε, ίσως και να μην υπάρχει…
Για να αντιγράψω τον πρόλογο του Lázlo Krasznahorkai «ο Wolgang Hilbig είναι ένας τεραστίου διαμετρήματος καλλιτέχνης. Ανακάλυψε μια θεσπέσια γλώσσα για να περιγράψει έναν φρικαλέο κόσμο».
Φρικαλέος είναι ο κόσμος του Hilbig, εκείνη την εποχή μετά τον πόλεμο. Σε μια Ανατολική Γερμανία που είχε πολλά χρόνια ακόμα μπροστά της για να επουλώσει τις πληγές της.
Οι φρικαλεότητες όμως που μας δίνει, δεν είναι αυτές του Ταρκόφσκι ή από το Οσκαρικό «Οι ζωές των άλλων».
Είναι η καθημερινότητα, η πολύ δύσκολη καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
Που δεν ξέρουν καν γιατί ζουν αυτά που ζουν.
Θεσπέσια όμως είναι η γλώσσα του Hilbig:
«Η σκοτεινιά μας αφαιρεί τα χαρακτηριστικά. Όσο κι αν ανασαίνουμε πιο άπληστα, παλεύοντας για ζωή, για να αποσπάσουμε ένα φευγαλέο φάσμα ουσίας από το σκοτάδι… αυτό σχηματίζει έναν βουβό κυβοειδή όγκο από πάνω μας…»
Κι αλλού:
«Όχι ακόμα, βαρκάρη, είπα, δεν θέλω ακόμα ν’ ανέβω στη βάρκα. Σάλπαρε για μια ακόμα φορά χωρίς εμένα παλιόφιλε, γιατί πρώτα πρέπει να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Πρώτα πρέπει να μάθω εκείνα τα ονόματα, εκείνο τον άπειρο αριθμό από ονόματα… Ύστερα θα σ’ ακολουθήσω.»
Jo and books 
Σχολιάστε