Jo and books

TRIGGER WARNING! Το βιβλίο μιλάει για δύσκολα θέματα, όπως ενδοοικογενειακή βία και παιδική κακοποίηση.

Στο μικρό ελβετικό χωριό, όλοι ήξεραν τι συμβαίνει στο σπίτι της Ζαν. Κανείς όμως δε μιλούσε, κανείς δεν έκανε τίποτα, όλοι έβλεπαν, όλοι έκαναν πώς δεν βλέπουν.

Τρεις γυναίκες, η μητέρα και οι δύο κόρες, έρμαια της βαθιά κακοποιητικής συμπεριφοράς του μέθυσου και βίαιου πατέρα της οικογένειας. Κι αν η συμπεριφορά του απέναντι στη σύζυγό του και την Ζαν είναι άγρια και βίαιη, αυτό που επιφυλάσσει στην μεγαλύτερή του κόρη, την αγαπημένη του, είναι ακόμα χειρότερο.

Τα τρία θύματα της ιστορίας, η μητέρα και οι κόρες, κάνουν διαφορετικη διαχείριση του τράυματός τους, παίρνοντας η καθεμία διαφορετικούς αλλά εξίσου οδυνηρούς δρόμους, με κάποιους από αυτούς να μην έχουν γυρισμό.

Η Ζαν, η αφηγήτρια της ιστορίας του, είναι αυτή που φεύγει, για να βρει τη λύτρωση, τη σωτηρία, μακριά από το επαρχιακό τους σπίτι. Στη Λωζάνη όμως που θα βρεθεί καταλαβαίνει σύντομα ότι δεν αρκεί να φύγεις μακριά από ένα τραύμα για να κλείσει. Κάποιες πληγές είναι απλά πολύ βαθιές. Κι όταν αυτές συνδυάζονται με τις τύψεις του επιζώντα, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι ολέθρια.

Η Ζαν όμως προσπαθεί. Προσπαθεί να κάνει νέες σχέσεις, προσπαθεί να αγαπήσει, προσπαθεί να συγχωρήσει τον εαυτό της και να μην συγχωρήσει ποτέ τον άνθρωπο που της έκανε κακό, κι ας ήταν ο πατέρας της. Πολύ περισσότερο που ήταν ο πατέρας της.

Μια ιστορία για το τραύμα, την ενδοοικογενειακή βία, τις τοξικές συμπεριφορές, τις σχέσεις μεταξύ των θυμάτων αλλά και ανάμεσα στον θύτη και στα θύματα. Μια ιστορία για τις άπειρες δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε οι άνθρωποι για να μην κάνουμε τίποτα, για να μην βοηθήσουμε, για να διαιωνίσουμε το κακό.

Φυσικά, δεν είναι μια καινούργια ιστορία. Δεν είναι καν πρωτότυπη, τα τελευταία χρόνια έχουμε διαβάσει πολλές τέτοιες κι άλλες τόσες έχουμε δει στις ειδήσεις. Από την άλλη, κάθε ανθρώπινη ιστορία είναι μοναδική γιατί μοναδικός είναι ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας από εμάς βιώνει και μεταφέρει μια κατάσταση. Και η Sarah Jollien-Fardell το κάνει με έναν υποδειγματικό τρόπο που αξίζει την προσοχή μας.

Θα ήταν τέλεια να έρθει μια μέρα που αυτές οι ιστορίες θα είναι περιττές. Αυτή η μέρα όμως αργεί. Και μέχρι τότε έχουμε ανάγκη από αυτές τις φωνές που θα μας θυμίζουν ότι το να είσαι ή το να γίνεις θύμα μερικές φορές είναι απλά θέμα τύχης, ότι το να μη μιλάς, σε κάνει συνένοχο και πώς η αγάπη είναι αυτό που μπορεί να σε σώσει. Και η αγάπη δεν έχει χρώμα, φύλλο, φυλή ή θρησκεία, είναι αγάπη, αρκεί να μην πονάει!

Εν κατακλείδι, εμένα μου άρεσε!