Jo and books

Η Αγκουστίνα Μπαστερρίκα φαίνεται πώς απολαμβάνει να γράφει για τρομακτικούς κόσμους που προκύπτουν από την κακοδιαχείριση του δικού μας. Στα μεταποκαλυπτικά σύμπαντα που δημιουργεί, οι κακές συνήθειες του είδους μας διογκώνονται, οι κακές πρακτικές μας βρίσκουν πρόσφορο πεδίο για να ανθίσουν. Εκεί όμως που οι κακοί γίνονται χειρότεροι, δε θα έπρεπε και οι καλοί να γίνονται καλύτεροι; Αν όχι όλοι, έστω κάποιοι;

Σ΄έναν κόσμο που ο πολιτισμός όπως τον ξέρουμε έχει καταρρεύσει, που το περιβάλλον έχει καταστραφεί, με αποτέλεσμα η τροφή να είναι δυσεύρετη και το νέρο να μην είναι πάντα πόσιμο ενώ μια περίεργη ασθένεια έχει προσβάλει τους ανθρώπους, μια γυναικεία αδελφότητα έχει γίνει καταφύγιο και ταυτόχρονα φυλακή για τις γυναίκες που κατάφεραν να την εντοπίσουν και να ζητήσουν προστασία. Στον Οίκο της Ιερής Αδερφότητας, που ακολουθεί ένα νέο θρησκευτικό δόγμα με πλήρη υποταγή σε Εκείνον, τον παντεπόπτη και παντογνώστη άγνωστο που ασκεί την εξουσία, οι γυναίκες χωρίζονται σε κατηγορίες. Οι Πεφωτισμένες βρίσκονται κοντά σε Εκείνον και κανείς άλλος δεν έχει επαφή μαζί τους. Οι Εκλεκτές έχουν ειδικές ικανότητες αλλά για να μπορούν να τις εξασκήσουν καλύτερα τις ακρωτηριάζουν. Οι θεραπαινίδες έχουν προσβληθεί από την ασθένεια, δεν μπορούν πλέον να την μεταδώσουν και χρησιμεύουν ως υπηρέτριες για τις υπόλοιπες. Και οι Ανάξιες, είναι υγιείς, μπορούν να γίνουν Εκλεκτές ή Πεφωτισμένες αλλά μέχρι τότε οφείλουν να ζουν σε πλήρη υπακοή στην σκληρή Ηγουμένη και στον αφανή Θεό, κάνοντας επώδυνες θυσίες και προσπάθώντας να αποδείξουν ότι είναι ικανές.

Υπεύθυνη για όλες, ακριβώς κάτω από Εκείνον, είναι η Ηγουμένη, αυτή που με το μαστίγιο και με τις απάνθρωπες, βαθιά σαδιστικές τιμωρίες της, ασκεί την εξουσία και διατηρεί την τάξη στην αδερφότητα.

Η ανώνυμη ηρωίδα του βιβλίου κρατάει το δικό της χειρόγραφο ημερολόγιο, μια πράξη αντίστασης που αν την ανακαλύψουν θα την πληρώσει με τη ζωή της. Θέλει όμως να θυμάται τι συμβαίνει, να αφήσει κάτι για τους επόμενους. Μέσα από την διαδικασία της καταγραφής, ξεκινάει να θυμάται και τι συνέβαινε στη ζωή της πριν την αδερφότητα. Πώς ήταν η ζωή της ως κυνηγημένη, μόνη, απλά με τη συντροφιά μιας γάτας (αυτό με την γάτα με τσάκισε!) μέχρι να βρεθεί στην αδερφότητα. Ποια ήταν η Ελένα και πως κατέληξε  όταν ανακάλυψε η Ηγουμένη πως ήταν παραστρατημενη.

Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, ξαφνκά μια μέρα εμφανίζεται η Λουσία, μια γυναίκα διαφορετική από τις υπόλοιπες γιατί ακόμα δεν έχει χάσει την ελπίδα και την ανθρωπιά της. Το ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να την διατηρήσει και τι θυσίες θα χρειαστεί να κάνει η αφηγήτρια για να την βοηθήσει.

Μετά το Ωραίο μου πτώμα, η Μπαστερρίκα δημιουργεί έναν ακόμα τρομακτικό κόσμο. Με λιγότερες λεπτομέρειες αυτή τη φορά, με λιγότερες εξηγήσεις, αλλά δημιουργώντας το ίδιο ζοφερό κλίμα, προκαλώντας τον ίδιο αρχέγονο τρόμο, ανοίγοντας ταυτόχρονα πολλές διαφορετικές συζητήσεις γιατί είναι πολλά τα ζητήματα που την απασχολούν.

Εξετάζει το πώς η πίστη μπορεί να μετατραπεί σε μηχανισμό ελέγχου, ειδικότερα όταν συνοδεύεται από τυφλή υπακοή ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική στις δομές εξουσίας που ελέγχουν τις γυναίκες, έχοντας πάντα, ή σχεδόν πάντα, δεύτερες σκέψεις που ελάχιστα σχετίζονται με την προστασία που υποτίθεται πως επιθυμούν να τους παρέχουν.

Είναι απολύτως σαφείς οι επιρροές από την Μάργκαρετ Άτγουντ και την Ιστορία της Θαραπαινίδας, όμως η Μπαστερρίκα το πάει ένα βήμα παραπέρα, δοκιμάζοντας μια εντελώς διαφορετική φόρμα που όμως δουλεύει.

Συνολικά, αν και προτιμώ νομίζω το Ωραίο μου Πτώμα, εξαίρω τη συγκεκριμένη δουλειά και τον πειραματισμό της συγγραφέως, ενώ εκτίμησα και το γεγονός πώς ενώ είχε πολύ σκληρές σκηνές αυτή τη φορά απέφυγε τις εκτενείς περιγραφές, ήταν άλλωστε απολύτως περιττές σε ένα βιβλίο που σου προκαλούσε τρόμο από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Κι επειδή αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο του 2026, και ξεκίνησα και νέο book journal, αυτή είναι και η σχετική απεικόνιση!’

Μην ξεχάσετε να με βρείτε και στα ΜΚΔ, μου αρέσει να ακούω τη γνώμη σας!

Και μέχρι το επόμενο ❤️