Η κυρά του Φεγγαριού, Δανάη Ιμπραχήμ

📖 Η κυρά του Φεγγαριού
✍🏽 Δανάη Ιμπραχήμ
📚 Εκδόσεις elxis

Το δεύτερο βιβλίο που τελείωσα για το 2026 ήταν η Κυρά του Φεγγαριού, μόλις με έναν χρόνο καθυστέρηση!
Εντωμεταξύ και αυτό το βιβλίο πήγε την βόλτα του στην Νάξο, δύο φορές, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, είναι ξεκάθαρα βιβλίο για να διαβάζεις τον χειμώνα, δεν του πήγαινε πολύ το κλίμα του νησιού το καλοκαίρι.

Ας μιλήσουμε τώρα και λίγο σοβαρά (στο μέτρο του εφικτού πάντα).

Δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο της Δανάης, την οποία την ακολουθώ πολύ καιρό και την θεωρώ φοβερά αξιόλογο (και αξιαγάπητο) πλάσμα. Ένας λόγος της καθυστερημένης ανάγνωσης ήταν και αυτός γιατί είχα την ενδόμυχη φοβία ότι μπορεί να μην μου αρέσει, και τι θα έκανα σε αυτή την περίπτωση;

Αρχικά δεν έχω ξαναδιαβάσει τέτοια ιστορία και αυτό από μόνο του έκανε απολαυστική την εμπειρία. Η Δανάη βάσισε την ιστορία της στις μυθολογίες της Ανατολής, μυθολογίες εξαιρετικά συναρπαστικές και πολύ ενδιαφέρουσες. Το βιβλίο τα είχε όλα: φανταστικά πλάσματα (θεούς και τζίνι και αγγέλους), επικές αναζητήσεις, ενδιαφέρουσες ανατροπές, ιδιαίτερες σχέσεις, πασπαλισμένες με τον απαραίτητο κοινωνικό προβληματισμό. Και λίγο ερωτισμό, όσο έπρεπε.

Παρένθεση γιατί όλο το ξεχνάω: Δεν έχω πρόβλημα με τις σοκαριστικές σκηνές, είτε είναι ερωτικές είτε είναι απλά αιματηρές. Έχω πρόβλημα με τη χρήση τους χωρίς λόγο απλά για να ικανοποιηθούν οι αναγνώστες χωρίς αυτό να σχετίζεται απαραίτητα με την ιστορία και την εξέλιξή της. Οπότε γι’ αυτό είμαι οκ με τις ερωτικές σκηνές σε αυτό το βιβλίο ενώ στο παρελθόν έχω θάψει την οριακά πoρνoγραφική προσέγγιση σε άλλα βιβλία. Κλείνει η παρένθεση.

Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μία στρωτή ιστορία με γερές βάσεις, η συγγραφέας είχε σκεφτεί τι ήθελε να πει και είχε πρόγραμμα για το πώς θα το πει, γεγονός εξαιρετικά σημαντικό. Παρόλα αυτά, και αυτό είναι το μοναδικό αρνητικό που προσωπικά βρήκα στο βιβλίο, νομίζω πώς ενώ είχε όλη την ιστορία στο μυαλό της και ήξερε πώς ήθελε να καταλήξουν οι ήρωές της, η τελική κατάληξε χτίστηκε … φτωχά. Δεν ξέρω πώς να το θέσω, αλλά ειλικρινά νιώθω ότι ο επίλογος του βιβλίου, θα μπορούσε να είναι άλλο ένα βιβλίο. Ήταν μια ιδέα εξαιρετική για sequel, από αυτό το βιβλίο, θα μπορούσε και να λείπει. (εγώ πάντως το πετάω σαν ιδέα και το sequel να υπάρχει εκεί έξω!)

Στο βιβλίο παρακολουθούμε την ιστορία της Ελμίρα, ενός Τζίνι που ζει ως άνθρωπος στο σπίτι δυο εξορισμένων από τον τόπο τους θεών. Όταν ο Βάαλ, ο ένας εκ των θεών, αποφασίζει να βρει έναν τόπο ανείπωτης δύναμης ώστε να καταφέρει να επαναφέρει την πίστη των ανθρώπων στο πρόσωπό του, άρα και τη δύναμή του, τα Τζίνι και οι θεοί, μπλέκουν σε μια μαγευτική όσο και τρομακτική περιπέτεια.

Η αφήγηση μετακινείται ανάμεσα στη μαγική ιστορία που θέλει να μας πει η συγγραφέας, έχει όμως και στοιχεία όλων αυτών που την απασχολούν. Έχει έντονες φεμινιστικές επιρροές, θυμάμαι άλλωστε τη Δανάη να αναφέρει πόσο επηρεάστηκε από το Labour της Paris Paloma όταν έγραφε. Έχει όμως και queer στοιχείο, που πραγματικά νοιώθω ότι λείπει από το σύγχρονο ρομαντικό μυθιστόρημα, ενώ πόσο συχνά διαβάζετε για polyamorous σχέσεις;

Συνήθως όταν ο συγγραφέας βάζει πολλά στοιχεία, δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει όλες του τι σκέψεις, εκτός αν γράφει το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Η συγγραφέας για να αναπτύξει τις σκέψεις της, δεν ανέπτυξε πλήρως τους χαρακτήρες της, γεγονός που φαίνεται στην κατάληξη του βιβλίου. Είναι σαν το τελευταίο κεφάλαιο να αποτελεί από μόνο του μια σκέψη, που ίσως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Μη μου δίνετε όμως πολύ σημασία, γενικώς είμαι λίγο γκρινιάρα. Αν σας αρέσουν οι φανταστικά φανταστικές ιστορίες, αν αγαπάτε να διευρύνετε τους ορίζοντές σας με άλλες κουλτούρες, ήθη και έθιμα, αν απολαμβάνετε το romance που δεν είναι μόνο romance, αν θέλετε να στηρίζετε αξιόλογες προσπάθειες και όμορφους ανθρώπους, αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσετε.

Πάντως είμαι φουλ περίεργη για το πόσο θα εξελιχθεί η γραφή της, γιατί υπάρχει τρελό potential, κι ελπίζω να είμαστε εδώ για να το δούμε!

Υ.Γ.1 +1 για το γεγονός ότι πίσω από την ιδέα υπάρχει αφενός γνώση για τις μυθολογίες της Ανατολής και του Ισλάμ και αφετέρου διάθεση να τις μεταδώσει.

Υ.Γ.2 Δε θυμάμαι πόσα χρόνια είχα να ξενυχτήσω για να τελειώσω ένα βιβλίο, αλλά κανονικά πρέπει να αφαιρέσω από τη βαθμολογία επειδή με ξενύχτησε μέχρι τις 3:00 και την επόμενη μέρα δούλευα!