Μια φορά κι έναν καιρό (πέρυσι) σε μια βόλτα σε γνωστό σούπερ μάρκετ, είχε βάλει όλα τα βιβλία έως 5€.
Ε και πήρα καμιά δεκαριά, εγώ φταίω;
Θυμάμαι είχα πάει να πάρω υλικά για να φτιάξω ντάκο και θυμάμαι επίσης ότι τελικά παρήγγειλα σουβλάκια, εκεί με κατάντησαν 😂😂
Disclaimer για όποιον δε με ξέρει: Δεν πιστεύω σε καλά και κακά λογοτεχνικά είδη. Πιστεύω σε καλά και κακά βιβλία που μπορεί απλά να εκπροσωπούν είδη λογοτεχνίας που εμένα δε μου αρέσουν. Την τελευταία φορά που κοίταξα όμως, δεν ήμουν ούτε Θεός, ούτε καν ο Πάπας για να έχω θέσφατο, άρα το γεγονός ότι κάτι δεν μου αρέσει, δε σημαίνει πως είναι καθολικά κακό. Υπό αυτό το πρίσμα, ναι, το σούπερ μάρκετ μπορεί να μην είναι ο φυσικός χώρος του βιβλίου, αλλά αυτό δεν αποκλείει το γεγονός να βρεις καλά βιβλία.
Πάμε λοιπόν στο βιβλίο:
Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας η πεποίθηση ότι τα παιδιά είναι καλά και αγνά πλάσματα.
Είναι όμως έτσι;
Πολλοί συγγραφείς τα τελευταία χρόνια έχουν προσπαθήσει να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, άλλοι με μικρότερη κι άλλοι με μεγαλύτερη επιτυχία.
Είναι ένα δύσκολο ερώτημα, με μια ακόμα δυσκολότερη απάντηση, όμως ο Barba σχεδόν τα κατάφερε μέσα σε μια, διόλου ευκολοδιάβαστη, νουβέλα.
Η Ματίνα, 7 χρονών, χάνει τους γονείς της και πηγαίνει στο ορφανοτροφείο.
Είναι διαφορετική από τα άλλα κορίτσια, γιατί είχε γονείς και παρελθόν αντίθετα από εκείνες που οι περισσότερες δεν γνώρισαν άλλο σπίτι πριν το ορφανοτροφείο.
Το γεγονός αυτό αρχικά την κάνει θύμα τους, μετά θύτη και τελικά πάλι θύμα, του εαυτού της αυτή την φορά.
Έγραψα παραπάνω ότι δεν είναι ευκολοδιάβαστη νουβέλα. Με αυτό, δεν εννοώ ότι ήταν κακή. Εννοώ ότι δεν περιμένεις 113 σελίδες να σου πέσουν βαριές.
Κι όμως είναι…
Ο Barba δε λέει τίποτα με σαφήνεια κι είναι σα να τα λέει όλα.
Αυτή ακριβώς η έλλειψη της σαφήνειας είναι που κάνει την ιστορία πιο τρομακτική.
Επίσης, δεν παίρνει την πλευρά του θύματος, αλλά ούτε και του θύτη.
Θύμα και θύτης μπλέκονται, όπως μπλεγμένα είναι τα παιδιά στα παιχνίδια τους.
Όταν η αίσθηση του καλού και του κακού είναι μπερδεμένες, πως να πεις ποιος φταίει τελικά;
Κι όμως, το τέλος σε ένα παιχνίδι μπορεί να είναι και μακάβριο…
Υ.Γ Φέτος στο γνωστό bazaar αγόρασα και διάβασα το δεύτερο βιβλίο του Barba που εκδόθηκε στα ελληνικά. Διαπραγματεύεται από μια άλλη σκοπιά το ίδιο ζήτημα, οπότε αρχικά σκεφτόμουν να τα βάλω σε ένα ποστ, αλλά μιας και έχω την τάση να γράφω σεντόνια, το θεώρησα μάλλον υπερβολικό…
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση Βασιλικής Κνήτου.
Jo and books 
Σχολιάστε