Η Simon de Beauvoir ήταν πολύ περισσότερα από σύντροφος του Σαρτρ και ιδρυτικό μέλος στο φεμινιστικό κύμα της εποχής της.
Ήταν επίσης φανταστική λογοτέχνης αλλά και κόρη και αδερφή.
Με αυτές της τις ιδιότητες έγραψε το Ένας Πολύ Γλυκός Θάνατος, ως ένα συμπληρωματικό διήγημα στην τετράτομη αυτοβιογραφία της.
Εδώ μας μιλάει για τις τελευταίες μέρες ζωής της μητέρας της, Φρανσουάζ, μέσα σε μια κλινική στο Παρίσι, από έναν επιθετικό καρκίνο.
Όμως για κάποιον λόγο, ο θάνατος έρχεται γλυκά, γιατί αν για κάτι διακρίνεται ο λόγος της de Beauvoir είναι ο βαθύς ανθρωπισμός της, η γλυκύτητα με την οποία αγγίζει τα πιο δύσκολα θέματα ακόμα κι όταν είναι, και πάντα είναι, ανελέητα ειλικρινής.
Και είναι γλυκός ο τρόπος με τον οποίο η ηλικιωμένη, πιστή στον Θεό μητέρα αγκαλιάζει τις τελευταίες της μέρες, όχι με εγκαρτέρηση αλλά με δίψα για ζωή, γιατί «μολονότι ανήμπορη, ακίνητη και μελλοθάνατη, διαβεβαίωνε ότι κάθε λεπτό ζωής είναι ανεκτίμητο».
Ακόμα όμως και μέσα από ένα διήγημα, η de Beauvoir δίνει δείγματα της φιλοσοφίας που πρέσβευε, μιας φιλοσοφίας πολύ πιο ανθεκτικής από τον υπαρξισμό του Σαρτρ, ακόμα κι αν αυτός την επισκίαζε μέχρι πρόσφατα:
«Δεν υπάρχει φυσικός θάνατος• τίποτε απ’ όσα συμβαίνουν στον άνθρωπο δεν είναι ποτέ φυσικό, αφού η φυσική παρουσία του επαναδιαπραγματεύεται τον κόσμο.»
Ολοκληρώνοντας αυτή, την ας πούμε κριτική (πιστεύοντας βαθιά ότι είμαι απολύτως ακατάλληλη και πολύ μικρή για κάτι τέτοιο) ένα μικρό απόσπασμα από την εισαγωγή του μεταφραστή Γιώργου Ξενάριου:
«Όλα τακτοποιήθηκαν• η συγγραφέας εξαγόρασε τις ενοχές της, ο θάνατος της μάνας ιστορήθηκε. Ωστόσο μένει κάτι ακόμα, ο ιστορημένος θάνατος γεννά στη συγγραφέα μια νέα πραγματικότητα: καθώς ο θάνατος πια έχει ειπωθεί, παύει να υφίσταται σαν φόβος.»
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση του Γιώργου Ξενάριου.
Jo and books 
Σχολιάστε