Καθόμουν που λέτε ένα βράδυ και ψιλοβαριόμουν.
Είχα μπλέξει και με ένα βιβλίο που δε με πολυτρελαίνει (αλλά είχα μπλέξει με ένα reading challenge που μόνοι μου έβαλα στον εαυτό μου) οπότε είπα να αρπάξω ένα βιβλίο – σφηνάκι (δλδ βιβλίο κάτω από 200 σελίδες που θα τελειώσει σε δύο ώρες) ώστε να ξεπεράσω, έστω προσωρινά, το αναγνωστικό μου μπλοκάρισμα.
Εντωμεταξύ φέτος στο γνωστό παζάρι βιβλίων παίζει να αγόρασα γύρω στα 40 βιβλία – σφηνάκια, οπότε θεωρητικά είχα επιλογές.
Ε, από όλες μου τις δυνατές επιλογές εγώ διάλεξα αυτό, αρχικά γιατί είμαι γνωστή για την επιτυχία των επιλογών μου και δεύτερον γιατί με τράβηξε ο τίτλος (και η περίληψη).
Τι έχουμε λοιπόν εδώ:
Έχουμε το κλασικό στόρυ δύο κοριτσιών που η μία είναι εσωστρεφής, ντροπαλή, ασχημούλα (ή έτσι τουλάχιστον νιώθει) και φυσικά άβγαλτη ενώ η άλλη είναι το ακριβώς αντίθετο. Κι εκτός από εξωστρεφής, όμορφη και περπατημένη, φυσικά είναι και ολίγον τι κακιασμένη. Α ναι, και ψυχοπαθής (χρησιμοποιώ τον όρο καταχρηστικά και ειρωνικά ελλείψει άλλου καλύτερου, μην με φάτε).
Οπότε η φίλη Β, στην περίπτωση μας η Κρίστι (ή Christa στο πρωτότυπο) εκμεταλλεύεται στο έπακρον την φιλη Α που η συγγραφέας της έδωσε το ευφάνταστο όνομα Λευκή (ή Blanche στα γαλλικά) θέλοντας να τονίσει το πόσο άοσμη, άχρωμη και ασήμαντη είναι – νιώθει.
Η Κρίστι λοιπόν κάνει την ζωή ποδήλατο στην Λευκή, της κλέβει την ησυχία, την ηρεμία, τον προσωπικό της χώρο. Κάνει κατάληψη στο σπίτι της, μανιπιουλάρει τους πάντες εναντίον της, μέχρι που η Λευκή αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.
Εδώ το βιβλίο πάει να γίνει θρίλερ, μόνο που πέρασε και δεν άγγιξε γιατί τελικά το στόρυ λύνεται αναίμακτα με μια δυναμική κίνηση εκ μέρους της που φέρνει την απομάκρυνση της Κρίστι από τον ζωτικό της χώρο.
Ε και στο τέλος, οποία έκπληξη, η Λευκή ανακαλύπτει ότι ακόμα η Κρίστι την επηρεάζει αλλά δεν μας λέει τι θα κάνει για αυτό.
Anyway, επειδή πολύ επικριτική είμαι (πάλι) το βιβλίο δεν ήταν για τα σκουπίδια, αντιθέτως. Απλά, όπως σίγουρα έχω ξαναπεί, όταν γράφεις μια ιστορία που έχει ειπωθεί χιλιάδες φορές, πρέπει να φέρνεις κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό. Αλλιώς είναι πάλι μια από τα ίδια.
Θα έλεγε κανείς ότι ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος, ναι είναι ως ένα βαθμό, όμως και πάλι είναι ο κλασικός τρόπος γραφής που συνηθίζεται στα γαλλικά, και με δεδομένο ότι εγώ τουλάχιστον είμαι αρκετά εξοικειωμενη με την γαλλική λογοτεχνία, δεν βρήκα και κάτι φοβερά φρέσκο ή καινούργιο.
(Η συγγραφέας είναι Βελγίδα αλλά από τις γαλλόφωνες περιοχές και γράφει στα γαλλικά. Επίσης λίγο που την έψαξα είναι σε αυτή την κατηγορία του «εκδίδω κάθε χρόνο ένα βιβλίο 200 σελίδων», κάτι που πάντα το βρίσκω λίγο ύποπτο…)
Τέλος πάντων, για αγορά από το bazaar της τάξεως των 2-3€ και για τις δύο ώρες που του αφιέρωσα, μια χαρά ήταν, μην γκρινιάζω και συνέχεια, θα καταλήξω βαρετή…
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια σε μετάφραση Μαρίας Καλλιθράκα – Μοσχοχωρίτου.
Jo and books 
Σχολιάστε