Jo and books

Μια τυχαία μέρα, ένα τυχαίο γεγονός στερεί από τον Επιστήμονα το πρόσωπο του. Η απώλεια αυτή, τον αναγκάζει να θέσει στον εαυτό του το ερώτημα: Ποιος είναι ο πραγματικός του εαυτός; Μια ερώτηση με, αντικειμενικά, δύσκολη απάντηση. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πριν, τώρα που τα χαρακτηριστικά του είναι αλλοιωμένα και η όψη του, με τις πυορροούσες γάζες, τρομακτική;

Δίνοντας καταρχάς αρνητική απάντηση, ο ίδιος στο ερώτημά του, προσπαθεί να επαναφέρει την κατάσταση. Μια διαδικασία δύσκολη και χρονοβόρα, που καταλήγει στη δημιουργία μιας μάσκας πίσω από την οποία κρύβει το πληγωμένο του πρόσωπο. Μαζί όμως με το πραγματικό του πρόσωπο, η μάσκα κρύβει και τον πραγματικό του εαυτό κι ένας νέος αναδύεται όταν την φοράει.

Ο ήρωας μας είναι μια ταραγμένη προσωπικότητα που κάνει ένα συχνό λάθος, δεν μοιράζεται τους προβληματισμούς του με όσους τον αγαπάνε. Ίσως αν το είχε κάνει, αυτή η ιστορία θα είχε μια διαφορετική κατάληξη. Επιλέγει όμως να κρυφτεί πίσω από ένα ψέμα, μόνο που όπως λένε και στο χωριό μου, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια. Και η αποκάλυψη του συνήθως πληγώνει περισσότερο αυτόν που το είπε παρά αυτόν που το πίστεψε (ή παρίστανε πως το πίστευε).

Η γραφή του συγγραφέα προσπαθεί (και τα καταφέρνει) να δείξει αυτήν ακριβώς την ταραχή και τις θολωμένες σκέψεις του ήρωα μας. Ταυτόχρονα προσπαθεί να διερευνήσει το αιώνιο ζήτημα της ταυτότητας. Είμαστε αυτό που φαινόμαστε; Αυτό που λέμε; Αυτό που πιστεύουμε; Αυτό που πιστεύουν οι άλλοι για εμάς; Και πόσο εύκολο είναι τελικά να δημιουργηθεί μια νέα ταυτότητα για έναν άνθρωπο που έχει αποδεχτεί ότι έχει χάσει την παλιά;

Αφανής ήρωας στο έργο, η σύζυγος του ήρωα. Ο άνθρωπος που δεν ρωτήθηκε ποτέ, αλλά είναι πάντα παρούσα. Όλα γίνονται για αυτήν, ενώ εκείνη τίποτα δε ζήτησε!

Θα ήθελα επίσης να τονίσω για άλλη μια φορά την υποδειγματική μετάφραση του Σ. Παπαλεξανδρόπουλου, που μεταφράζει απευθείας από τα Ιαπωνικά, γνωρίζοντας (από όσο μπορώ να καταλάβω) πως λειτουργεί αυτή η εξωτική και τόσο διαφορετική από τη δική μας κουλτούρα. Μέρος της γοητείας του βιβλίου είναι και η εισαγωγή του μεταφραστή που εξηγεί πολλά για το έργο και τις προσδοκίες ενός από τους μεγαλύτερους Ιάπωνες συγγραφείς του 20ου αι.

Υ.Γ. Αγόρασα το βιβλίο γιατί η θεματική μου θύμισε σε μεγάλο βαθμό το έργο ο Άσχημος του  Marius Von Mayenburg που παιζόταν με επιτυχία τις δύο προηγούμενες θεατρικές σαιζόν. Έχοντας πια διαβάσει το βιβλίο, είμαι πεπεισμένη (χωρίς να το έχω ψάξει ακόμα) ότι ο Bon Mayenburg γνώριζε το έργο του Abe. Τώρα μένει μόνο να το ψάξω!