Jo and books

Η δεκάχρονη αφηγήτρια του βιβλίου, που δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά της, μόνο το παρατσούκλι της, Shit, είναι η κολλητή φίλη της Ισόρα, της πρωταγωνίστριας της ιστορίας. Η Ισόρα είναι λίγο μεγαλύτερη, το σώμα της έχει αρχίσει να ωριμάζει, γεγονός που εντυπωσιάζει την φίλη της. Επίσης είναι ατρόμητη, θέλει να ζήσει τα πάντα, «μια σταλίτσα από το καθένα». Έτσι παρασέρνει συνεχώς τη φίλη της να κάνουν πράγματα πέρα από τα συνηθισμένα (αν και κατά βάση αρκετά συνηθισμένα πράγματα για τα παιδιά που αρχίζουν να ανακαλύπτουν την θέση τους στον κόσμο).

Η Shit λατρεύει την Ισόρα. Τη λατρεύει και τη ζηλεύει σε ίσες δόσεις. Η σχέση τους ταλαντεύεται ανάμεσα στη λατρεία και τη ζήλια, την ίδια στιγμή που το πνιγηρό καλοκαίρι στα Κανάρια περνάει νωχελικά. Τα κορίτσια παίζουν με τις μπάρμπι τους, παίζουν με το σώμα τους, παίζουν με τους κανόνες που τους βάζουν οι ενήλικες. Και ονειρεύονται να ξεφύγουν, να βρεθούν στην παραλία. Να ζήσουν μια ζωή μακριά από τους περιορισμούς της φτωχικής τους συνοικίας, σε ένα νησί που η φτώχεια συνυπάρχει με τον πλούτο, τον οποίο απολαμβάνουν οι τουρίστες.

Το βιβλίο εξελίσσεται στις αρχές του 21 αιώνα, όταν μεσουρανούσαν τα καθημερινά ισπανικά σήριαλ και οι Aventura, ενώ το Internet ξεκινούσε να γίνεται προσιτό στον γενικό πληθυσμό. Η βασική θεματική του είναι γύρω από τον συνεχή αγώνα των κοριτσιών με το σώμα τους και την αντίληψη του εαυτού τους, αναφέρεται διαρκώς στις διατροφικές διαταραχές και στις διαίτες – μάστιγα των αρχών του αιώνα (πιστέψτε με, όσο άσχημα είναι τα πράγματα σήμερα, ήταν πολύ χειρότερα 20 χρόνια πριν).

Προσωπικά, παρόλο που υπήρξα παιδί των ’90s, μου φάνηκαν γνώριμες οι ανησυχίες και τα προβλήματα των κοριτσιών, που διαχρονικά προσπαθούν να είναι όμορφα, διαθέσιμα, αποδεκτά από την κοινωνία.. Αυτή η αναγνωρισιμότητα των προβληματισμών είναι που δίνει στο βιβλίο διαχρονικότητα και οικουμενικότητα. Ίδια προβλήματα και προβληματισμοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, μια ακόμα απόδειξη του πόσο μοιάζουμε τελικά οι άνθρωποι και οι εμπειρίες μας, ειδικά αυτές που σχετίζονται με το ταξίδι της ενηλικίωσής μας.

Το μεγάλο επίτευγμα όμως του βιβλίου και της  25χρονης (όταν το έγραφε) συγγραφέως του, είναι η γλώσσα του βιβλίου. Μια γλώσσα βίαιη, με έναν τρομακτικό, σχεδόν ερεβώδη τόνο, με έντονα στοιχεία πειραματισμού, ειδικά σε ορισμένα κεφάλαια που η συγγραφέας έχει επιλέξει έναν λόγο μακροπερίοδο, χωρίς σημεία στίξης, μια ρέουσα πρόζα σαν άσκηση γραφής. Εμένα τώρα δώσε μου γλωσσικούς πειραματισμούς και πάρε μου την ψυχή (ή τα λεφτά εν προκειμένω) αλλά αν το δούμε από μεταφραστικής πλευράς, θεωρώ άθλο την μεταφορά αυτής της συγγραφικής απόπειρας!

Υ.Γ. Η κοιλιά του γαϊδάρου είναι ιδιωματική φράση στα Κανάρια, που περιγράφει τα σύννεφα που έχουν κατέβει χαμηλά.

Υ.Γ. 2 Τα Κανάρια νησιά είναι Ισπανική αυτόνομη κοινότητα , με τον τουρισμό να αποτελεί την κύρια πηγή εισοδήματος. Α ναι, το όνομά τους μάλλον το πήραν από τα σκυλιά (canes) ή από τις φώκιες (canes marinus) και όχι από τα καναρίνια