Θυμάμαι το πρώτο ταξίδι που έκανα μόνη μου για την Νάξο.
Καλοκαίρι 2002, 25 Ιουλίου πολύ συγκεκριμένα. Μόλις είχε τελειώσει το θερινό της Β’ Λυκείου μετά από μια προσωπική πανωλεθρία στις Πανελλήνιες εκείνης της χρονιάς. Ξεκινούσε η καλοκαιρινή ανάπαυλα πριν τον χειμώνα της Γ’ Λυκείου που, ελέω φροντιστηρίων, θα ξεκινούσε νωρίτερα από το συνηθισμένο.
Σε ένα πλαϊνό κατάστρωμα (νομίζω δεν το λένε έτσι, αλλά νιώστε με, δεν τα ξέρω καλά αυτά), με μια υπερτεράστια βαλίτσα που δεν χωρούσε πουθενά κι ένα βιβλίο που μου το είχε δώσει η μαμά μου. Το βιβλίο ήταν «Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι» και, χωρίς υπερβολή, θαρρώ πως μου άλλαξε όλη την ζωή.
Το διάβασα και το ξαναδιάβασα, το ζωγράφισα σε σχολικά τετράδια και σε ενήλικα ημερολόγια. Ονειρεύτηκα να ζήσω κάποια μέρα ετσι.
Μεταξύ μας, δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρω, αλλά όπως έγραψε και η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου, «Ζωή είναι και τ’ όνειρο».
Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, διάβασα και το τελευταίο βιβλίο του Χρόνη. Αυτό που έμεινε σχεδόν ατελείωτο, γιατί ο ίδιος δεν πρόλαβε.
Λέω σχεδόν, γιατί στην πραγματικότητα όλα τα βιβλία του, μια τέτοια αίσθηση αφήνουν.
Ίσως γιατί οι ήρωες του συνεχίζουν να ζουν την ζωή που τους έγραψε, και μετά την τελευταία σελίδα.
8-3=11. Μια παράλογη μαθηματική πράξη, που έχει ένα απολύτως λογικό νόημα. Αν έχεις 8 και χαρίσεις 3, θα βρεθείς με 11.
Jo and books 
Σχολιάστε