Jo and books

Ροζ, το χρώμα που αντιπροσωπεύει την αθωότητα, τη νιότη και την παιδικότητα, μόνο που δεν ήταν πάντα έτσι! Τα χρώματα από μόνα τους, δεν κάνουν τίποτα, εμείς τα χρησιμοποιούμε με τον τρόπο που μας εξυπηρετεί. Και ήταν ο καπιταλισμός αυτός που αποφάσισε ότι το ροζ μας εξυπηρετεί ως κοριτσίστικο χρώμα, ως σύμβολο αγνότητας και αθωότητας, ως το αρχετυπικό χρώμα της αγνής παιδούλας.

Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, δεν υπήρχε καμία «φυσική» σύνδεση χρωμάτων και φύλων. Αντιθέτως, σε πολλούς δυτικούς πολιτισμούς το ροζ θεωρούνταν κατάλληλο για τα αγόρια. Ήταν μια πιο απαλή, πιο παιδική εκδοχή του κόκκινου – χρώμα του αίματος, του πολέμου, της εξουσίας. Το μπλε, πιο ήσυχο, πιο «παρθένο», προτιμιόταν για τα κορίτσια. Μάλιστα, στη Γερμανία και την Αυστρία των τελών του 19ου αιώνα, το να ντύσεις ένα αγόρι με ροζ ήταν ένδειξη καλού γούστου.

Η πρώτη σύνδεση του με την κοριτσίστικη αθωότητα ξεκίνησε τη δεκαετία του 1940, όταν ορισμένες αμερικανικές εταιρείες άρχισαν να πουλάνε κοριτσίστικα ρούχα σε ροζ και αγορίστικα σε μπλε. Μια δεκαετία αργότερα η τάση είχε εδραιωθεί. Το κάθε φύλο είχε πια το χρώμα του, σε ρούχα, παιχνίδια, δωμάτια. Το ροζ έγινε η απόχρωση της «θηλυκής κανονικότητας».

Πέρασε χρόνια μέσα σε κουκλόσπιτα και σατέν φορεματάκια όμως κάποτε έφτασε η δεκαετία του 1980. Η δεκαετία των μεγάλων ανατροπών σε θέματα φύλου. Η δεκαετία που ξεκίνησε τον LGBTQI+ ακτιβισμό.

Το ροζ έγινε εργαλείο ανατροπής. Στα gay pride, στα ακτιβιστικά πανό, στα ρούχα ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τους «κανόνες φύλου», το ροζ άρχισε να ξαναβάφει την πολιτική.

Βλέπετε, η κοινότητα θυμόταν… Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι ομοφυλόφιλοι κρατούμενοι φορούσαν ροζ τρίγωνα – και αυτό που κάποτε αποτελούσε θανατική καταδίκη, έγινε σύμβολο υπερηφάνειας.

Το ροζ είναι ένα χρώμα που θυμάται – ποιος το φόρεσε, ποιος το απαγόρευσε, και ποιος το φόρεσε ξανά. Και κάθε φορά που το βλέπεις σε κάποιον που νομίζεις δεν πρέπει, ίσως να μη βλέπεις αθωότητα. Ίσως να βλέπεις ανάμνηση και επιλογή. Και μια μικρή, σαρκαστική επανάσταση.

Έχουμε ακόμα βήματα μπροστά μας, πολλά βήματα. Έχουμε να καλύψουμε αιώνες προκατάληψης, όμως πιστεύω πώς η εποχή που ο καθένας μας θα μπορεί να φοράει ότι θέλει, να διαχειρίζεται το σώμα του και τη ζωή του όπως θέλει, θα είναι ελεύθερος να είναι αναπολογητικά ο εαυτός του, είναι πλέον πιο κοντά μας από ποτέ!