Jo and books

«Καμιά φορά νομίζω πως ο Αδάμ και η Εύα ήταν Ναξιώτες ή Μυκονιάτες• μη με ρωτάς γιατί, απλώς δεν μπορεί να δεχτεί τίποτε άλλο το μυαλό μου».

Το θαλασσινό νερό, σαν δημιουργός ή σαν καταλύτης είναι ο ένας πρωταγωνιστής αυτού του ιδιόρρυθμου αφηγήματος με εγκιβωτισμένα παραμύθια μέσα σε εγκιβωτισμένες αφηγήσεις.

Μια νύχτα του Οκτωβρίου, του προηγούμενου αιώνα, το μικρό νησί του Αιγαίου μένει άξαφνα χωρίς ρεύμα. Ο ιδιοκτήτης της παραλιακής ταβέρνας δίνει την μάχη μου με λάμπες ασετυλίνης και κάρβουνα να κρατήσει άλλη μια βραδιά τον κόσμο στο μαγαζί. Εκεί, σαν από μηχανής θεός, εμφανίζεται ένας ξένος και ξεκινάει μα αφηγείται μια ιστορία…

Το καλοκαίρι του 1899 ένα πλοίο ξεκινάει ένα ταξίδι από την Σύρο προς την Κωνσταντινούπολη. Δεν έχει σαφές και συγκεκριμένο δρομολόγιο, δεν είναι ξεκάθαρο πότε θα φτάσουν. Στο πλοίο, εκτός από το πλήρωμα και τους λιγοστούς επιβάτες, βρίσκεται κι ένας Ανατολίτης παραμυθάς. Κάθε βράδυ μαζεύονται όλοι μαζί γύρω του κι αυτός τους λέει ιστορίες. Παραμύθια. Για τη θάλασσα και τους θαλασσινούς, για βρικόλακες και ξωτικά και δράκους. Για τους αρχέγονους φόβους των ανθρώπων.

Το ταξίδι τραβάει σε μάκρος. Οι μήνες περνούν, οι επιβάτες έχουν κουραστεί. Κι ο παραμυθάς συνεχίζει να λέει ιστορίες. Μέχρι το τέλος…

Ένα βιβλίο για όσους τους αρέσουν τα παραμύθια και οι ιστορίες. Ένα βιβλίο για όσους νιώθουν τη θάλασσα μέσα τους, σαν προέκταση της ύπαρξής τους!

Είναι το τρίτο βιβλίο του Ζουργού που διαβάζω και το μέχρι στιγμής αγαπημένο μου. Εμένα όμως μου αρέσουν τα παραμύθια. Και η θάλασσα. Νησιώτισσα γαρ, μέχρι το μεδούλι των κοκκάλων μου. Από αυτούς τους τυχερούς που στις φλέβες τους κυλάει το Αρχιπέλαγος. Αρχι- γιατί είναι μεγάλο, αλλά κυρίως γιατί είναι η αρχή…