Jo and books

Το βιβλίο το είχα διαβάσει πρώτη φορά το μακρινό πλέον 2016. Θυμόμουν πώς δεν είχα ξετρελαθεί, αλλά για αδιευκρίνιστους λόγους είπα να το ξαναδιαβάσω. Οπότε αυτή είναι η εμπλουτισμένη κριτική μου σχεδόν 10 χρόνια αργότερα!

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε πώς δεν είναι μυθιστόρημα, δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον όρο λόγω έκτασης. Είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από ένα μέσο διήγημα και με περισσότερα ελαττώματα από αυτό. Εντάξει, ξέρω πώς ήταν υποψήφιο για το βραβείο Bram Stoker το 1999, όπως και ότι άρεσε στον Stephen King, αλλά μείνετε μαζί μου. Δεν γράφω ποτέ κακές (ή έστω μέτριες) κριτικές χωρίς να τις αιτιολογώ.

Το πρόβλημα που έχουν τα διηγήματα είναι πώς (λόγω έκτασης) πολλές φορές δεν εξηγούν όλα όσα θα ήθελε ο αναγνώστης. Οι καλοί διηγηματογράφοι ξέρουν πώς αυτό μπορεί να γυρίσει υπέρ τους και το αξιοποιούν κατάλληλα.

Αυτό δε συνέβη εδώ. Όχι ότι θα ήθελα περισσότερη περιγραφή. Η αλήθεια είναι πώς και με λιγότερη, ικανοποιημένη θα ήμουν (δεν είμαι και η μεγαλύτερη φαν του σπλάτερ).

Αλλά με εκνευρίζει πάντα στα βιβλία η άνευρη κατάληξη. Κοινώς άλλο ένα βιβλίο που δεν είχε τέλος ή μάλλον για την ακρίβεια το τέλος δεν έβγαζε νόημα.

Αυτό δε σημαίνει πώς δεν ήταν τρομακτικό. Ήταν και με το παραπάνω, συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος ότι βασιζόταν σε πραγματικά γεγονότα.. 

Οι διαφοροποιήσεις βέβαια από το πραγματικό γεγονός δεν ξέρω κατά πόσο εξυπηρετύσαν πραγματικά την πλοκή, πέραν από το να προσφέρουν λίγο ακόμα σπλάτερ που ειλικρινά μου ήταν απολύτως περιττό. Εννοώ πώς το πραγματικό γεγονός, η απαγωγή της Colleen Stan το 1977 και η μετατροπή της σε σκλάβα από τον σαδιστή απαγωγέα της Cameron Hooker και της φοβισμένης συζύγου του Janice, είναι αρκούντως τρομακτικό. Σε σχέση με αυτό, υπάρχει ένα τέλειο Video στο YouTube από το κανάλι Tom and Chill που αναλυει όλη την ιστορία. Οπότε δεν θα το αναλύσω, θα σχολιάσω απλά τις διαφορές. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο, η ηρωίδα μας η Σάρα, απαγάγεται όχι από τον δρόμο ενώ κάνει οτοστόπ, αλλά έξω από μια κλινική εκτρώσεων στην οποία έχει πάει για να τερματίσει μια ανεπιθύμητη κύηση. Αυτή η αλλαγή και μόνο δημιούργησε δύο πρόβλήματα στο βιβλίο:

1. Έδωσε μια παραπάνω εσάνς σπλατεριάς που ήταν εντελώς αχρείαστη. Της είχαν κάνει ήδη πολύ τρομακτικά πράγματα, η χρήση της εγκυμοσύνης απλά το έκανε αηδιαστικό. Όχι αδύνατο, γνωρίζω πολύ καλά πόσο άρρωστα μπορούν να γίνουν ορισμένα μυαλά, και δεν είμαι χθεσινή στη λογοτεχνία τρόμου, αλλά κάπου ώπα!

2. Έβαλε χρονικό περιορισμό στον εγκλεισμό. Στην πραγματική ιστορία, η δύστυχη Colleen έμεινε 7 χρόνια αιχμάλωτη και ο τρόπος με τον οποίο τελικά τα κατάφερε να γλιτώσει μπορούν να δημιουργήσουν υλικό για τρεις ταινίες. Στο βιβλίο, η Σάρα έπρεπε να δραπετεύσει πριν γεννήσει. Αλλιώς δε θα δραπεέτευε ποτέ. Θα ήταν απλά νεκρή, οπότε και αυτό θα ήταν πάλι το τέλος. Οπότε έπρεπε να δραπετεύσει. Αλλά ο Ketchum δεν το είχε σκεφτεί διεξοδικά. Οπότε απλά έκλεισε το βιβλίο πρόχειρα.

Το βιβλίο, που είναι εξαντλημένο και δεν ξέρω γιατί βάζω φυτιλιές, έρχεται παρέα με δύο διηγήματα, τρόμου επίσης. Το πρώτο καλό, το δεύτερο όχι και τόσο.

Ξέρετε όμως τι δεν είναι εξαντλημένο; Το κορίτσι της διπλανής πόρτας του Ketchum, που είναι εξαιρετικό βιβλίο τρόμου και βασίζεται σε μια από τις πιο τρομακτικές ιστορίες, τη δολοφονία της 16χρονης Sylvia Likens στα χέρια (περίπου) της Gertrude Baniszewski. Αυτό να πάτε να το διαβάσετε!