Jo and books

Τι θυμήθηκα τώρα όμως, ε;

Αυτό το βιβλίο το είχα διαβάσει πρώτη φορά το 2011. Εγώ το 2011 με εγώ σήμερα, καμία σχέση!

Κι έτσι το ξαναδιάβασα πέρυσι και όπως βλέπετε το έβγαλα και φωτογραφία (σε ένα φόντο που γενικά αγαπώ, όποιος το αναγνωρίσει, ας το γράψει στα σχόλια!) αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκα με το να γράψω δύο λογάκια και να ανεβάσω τη φωτογραφία!

Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα που μου το θύμισε το google photos στις αναμνήσεις, οπότε πάμε να πούμε δύο – τρία πραγματάκια γι’ αυτό το αιρετικό βιβλίο (που είναι αριστούργημα, να το διαβάσετε, αρκεί να μην είστε θρησκευτικά ευαίσθητοι, οπότε να μην το διαβάσετε).

Ο Σαραμαγκού, μετά την πρώτη του απόπειρα με το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιο, επιστρέφει, στο τελευταίο του βιβλίο, στην ίδια ιδέα, στην εξερεύνηση της πιθανότητας ο Θεός να είναι κακός. Για να επιβεβαιώσει αυτόν το συλλογισμό, παίρνει τον Κάιν, τον πιο μισητό χαρακτήρα της Παλαιάς Διαθήκης, τον πρώτο δολοφόνο, και τον περιφέρει σε διαφορετικά γεγονότα που εξιστορούνται στην ΠΔ. Το γιατί βρίσκεται κάπου ο Κάιν και πώς μεταβαίνει από το ένα γεγονός στο άλλο, δεν μας το εξηγεί ποτέ, και δε χρειάζεται κιόλας. Δεν είναι φυσικά τα χαρμόσυνα γεγονότα αλλά εκείνα τα περιστατικά αλόγιστης βίας της ΠΔ που επισκέπτεται ο Κάιν. Μπαίνοντας κάθε φορά σε διάλογο με τον Θεό τον οποίο εγκαλεί για τη σκληρότητά του, ίσως και για την αδικία του.

Αιρετικός, βλάσφημος, αντιδογματικός, ο Σαραμαγκού έχει τη δική του θέση στο πάνθεον των Νομπελίστων συγγραφέων. Μια θέση που κατέκτησε με το σπαθί του, ή μάλλον με την τόλμη του να βλέπει με μια νέα ματιά αυτά που έχουν ήδη παγιωθεί. Αν δεν ξέρετε για τι μιλάω, ξεκινήστε από τον Κάιν και προχωρήστε. Είναι δύσκολο το μονοπάτι και ακανθώδες, αλλά οδηγεί κάπου όμορφα, στην ομορφιά της καθαρότητας ενός ελεύθερου μυαλού.