Επτά κρατούμενοι δραπετεύουν από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Ναζιστική Γερμανία.
Ο διοικητής διατάζει να στηθούν 7 σταυροί στο προαύλιο, για την εκτέλεση τους όταν θα συλληφθούν εκ νέου.
Ένας, ένας, οι σταυροί γεμίζουν. Όλοι εκτός από τον τελευταίο, τον έβδομο. Ο Γκέοργκ Χάισλερ προσπαθεί να μείνει ελεύθερος. Για να τα καταφέρει, πρέπει οι άνθρωποι που συναντάει να βρουν το κουράγιο να τον βοηθήσουν.
Πώς βρίσκεις όμως το κουράγιο να κάνεις το σωστό, όταν όλα γύρω σου σε ωθούν στο λάθος;
Αυτή είναι η αφετηρία του Έβδομου Σταυρού της Άννας Ζέγκερς, ενός από τα σημαντικότερα αντιφασιστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, το οποίο όμως δεν είναι μια ιστορία καταδίωξης. Ή έστω, δεν είναι μόνο μια ιστορία καταδίωξης. Είναι κυρίως μια ιστορία για τους ανθρώπους, για το τι κάνουν όταν ο φόβος έχει γίνει το καθεστώς μέσα στο οποίο ζουν. Είναι μια πολύ πραγματική και πολύ ανθρώπινη ιστορία.
Αυτή είναι και η πραγματική δύναμη του βιβλίου. Δεν είναι η καταδίωξη ενός ανθρώπου. Είναι η αναζήτηση των πραγματικών ανθρώπων, αυτών που δεν είναι ήρωες, δε θέλουν να γίνουν ήρωες, αλλά οι δικές τους, μικρές καθημερινές πράξεις είναι αυτές που τελικά θα φέρουν τη νίκη. Οι απλοί άνθρωποι με τις απλές, ασήμαντες φαινομενικά, πράξεις. Αυτός που θα αφήσει μια πόρτα ανοιχτή, αυτός που θα προσφέρει λίγο φαγητό, αυτός που θα επιλέξει να σιωπήσει αντί να καταδώσει. Η Ζέγκερς φαίνεται πίστευε αυτό που σήμερα συνηθίζουμε να λέμε: Πώς το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον. Πώς η αντίσταση δεν χτίζεται μόνο από μεγάλες πράξεις. Πώς συχνά τα μεγαλύτερα αποτελέσματα έρχονται μέσα από μικρές, σχεδόν αόρατες αποφάσεις.
Η Άννα Ζέργκερ υπήρξε Γερμανοεβραία, κομμουνίστρια, αντιφασίστρια. Εξέδωσε το βιβλίο της το 1942, στο Μεξικό όπου είχε καταφύγει, μεσούντος του πολέμου. Σε εκείνο το σημείο η ιστορία δεν είχε κριθεί. Ούτε η ίδια, ούτε οι αναγνώστες ήξεραν ποια θα είναι η έκβαση του πολέμου ούτε αν η Ευρώπη θα κατάφερνε να απελευθερωθεί από τον ναζισμό. Κι αυτό δίνει μια ακόμα διάσταση στο βιβλίο. Γιατί τότε η Άννα δεν ήξερε τι θα γίνει μετά. Εμείς όμως ξέρουμε!
Στις μέρες που κι εμείς ζούμε, που τα φαντάσματα του παρελθόντος έχουν αρχίσει και ξυπνάνε, πρέπει ίσως κι εμείς να πιστέψουμε αυτό που η Άννα πίστευε τότε. Πώς ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές, υπάρχουν άνθρωποι που θα επιλέξουν την αλληλεγγύη. Αυτοί σήμερα είμαστε εμείς και ότι κι αν γίνει πρέπει να πιστεύουμε πώς για ακόμα μια φορά, θα νικήσουμε!
ΥΓ. Το δικό μου αντίτυπο είναι από τις εκδόσεις Κέδρος. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο σε πλατφόρμες μεταπώλησης αλλά και σε κάποια βιβλιοπωλείο, όχι απαραίτητα σε αυτή την έκδοση.
Jo and books 